A Free Template From Joomlashack

A Free Template From Joomlashack



ΕΛΛΗΝΟΠΡΕΠΗΣ ΠΗΓΗ ΖΩΗΣ Ο ΥΔΡΟΜΥΛΟΣ-ΠΕΤΡΟΜΥΛΟΣ ΓΙΑΝΝΙΩΤΗ!

 

Aπό φωτογραφία έτους 1953

 

Σήμερα

Στην ορεινή Βλάστη, Ιστορική Κωμόπολη της Δυτικής Μακεδονίας, με ευλογημένη από την φύση και ζηλευτή από τους ανθρώπους ομορφιά, υπήρχε από πολλούς αιώνες ο Υδρόμυλος Γιαννιώτη. Η δρύινη και πανάρχαιη υπόγεια φτερωτή του, κινούμενη με πτώση πιεσμένου νερού, έδινε κίνηση στις δύο πολυ-παραδοσιακές μυλόπετρες, που άλεθαν τα σιτηρά και έκαναν το αγνό αλεύρι πετρόμυλου, πραγματικά ολικής άλεσης και με όλα τα ευεργετικά για την υγεία συστατικά του.

Από αυτό έζησαν γενεές γενεών της Βλάστης και περιοχής.

Ο Υδρόμυλος και όλο το συγκρότημα τού περίτεχνου και μοναδικού στην περιοχή αγροκτήματος λειτούργησαν συνεχώς και επί σειρά οκτώ γενεών της οικογένειας Μυλωθρών (Ιδιοκτητών) και όχι Μυλωνάδων (μισθωτών-Υπαλλήλων), κατά την ορθή ελληνική γλώσσα, μέχρι τον πολυτεχνίτη, τελευταίο Ιδιοκτήτη του, Κωνσταντίνο Ιωάννου Γιαννιώτη, που απεβίωσε πλήρης ημερών το έτος 1992.

Στην συνέχεια, ο γιός του Μελάς Κωνσταντίνου Γιαννιώτης, που ανδρώθηκε και αυτός στον ίδιο Υδρόμυλο, όχι μόνο αναπαλαίωσε τον Υδρόμυλο των προγόνων του, με αναβίωση της αποξηραθείσας κτηματικής περιοχής, αλλά τον έθεσε και πάλι σε λειτουργία με τους ίδιους διασωθέντες μηχανισμούς και στην ίδια πατροπαράδοτη θέση τους, ενώ ταυτόχρονα δημιούργησε και δύο –ηλεκτροκίνητα- πιστά αντίγραφά του στη Θεσσαλονίκη, που αλέθουν κατά τον ίδιο παραδοσιακό τρόπο και τεχνικές, παράγοντας άλευρα μόνον ολικής άλεσης, αγνά και υγιεινά, περιζήτητα και μοναδικά.

Αυτή η πολύχρονη προσπάθεια, κοπιώδης και ιδιωτικά δαπανηρότατη, χωρίς καμία απολύτως επιδότηση, είχε πολλαπλά ωφέλιμα αποτελέσματα, διότι:

Ένα ιστορικό και παραδοσιακό Μνημείο, από τα ελάχιστα που απέμειναν στον τόπο, ως προστατευόμενη πολιτιστική κληρονομιά, διασώθηκε και παραδόθηκε ικανό προς συνέχισή του στις επόμενες γενεές και αιώνες. Δεν επιτυγχάνονται πλέον παρόμοιες διασώσεις και ειδικά με κρατικές φροντίδες και δαπάνες στην γενικά υποβαθμισμένη Δυτική Μακεδονία.

· Ένας πανέμορφος και ορεινός παραποτάμιος τόπος αναδείχθηκε -μετά από 15ετή αναγκαστική απουσία- και πάλι, εκεί στην φυσική συμβολή των δύο σκελών των πηγών του Μύριχου (ορθό Μύροχου εκ του αρχαιοελληνικού «χέω μύρο», όπως και πράγματι είναι εκ των αρωματικών φυτών, με πρώτη την άγρια μέντα ή αγριοδυόσμο),δυτικά εκ των μεγάλων λιβαδιών της Βλάστης και ανατολικά εκ του πολυαρωματικού, βοτανικού και ημιαλπικού Άσκιου όρους (χωρίς σκιά και υψομέτρου 2.111 μ.), περιοχές που προστατεύονται για την σπάνια χλωροπανίδα τους από διεθνείς συνθήκες (CORINE, NATURA) και τις οποίες πολλά ιδιοτελή συμφέροντα προσπαθούν να καταστρέψουν για εμπορικούς σκοπούς.

· Μία ύψιστη ελληνοπνευματική παράδοση αιώνων διαφυλάχθηκε και έμεινε ζωντανή, παρά την όποια προσπάθεια κάθε είδους καταπατητών και ανίδεων, δια της εδώ βαθύτατης γνώσης και ιστορίας, ενός πολυδύναμου τόπου και λαού του, που δια των αρχαιοελληνικών ονομασιών, βοά και κράζει τον πανάρχαιο ελληνισμό του, πάνω από τον Όλυμπο και τα Πιέρια, δίπλα και σε παραπόταμο του Αλιάκμονα (άλς+άκμων), όπως είναι ο Μύροχος (Μύριχος) ποταμός, των δέκα στην σειρά κάποτε Υδρόμυλων και Υδροτριβείων του, που δεχόταν την συνεχή παρουσία όλων των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής μέχρι και στις πρόσφατες δεκαετίες.

· Διά του Υδρόμυλου αυτού και των διαδοχικών Μυλωθρών του, σε βάθος αιώνων, διατηρήθηκε ζωντανή, αναλλοίωτη και υπαρκτή η αρχαιοελληνική παιδεία, πολιτισμός, γνώση και χρήση της αρχαιοελληνικής γλώσσας και πνεύματός της, δια της διατηρηθείσας αυθεντικής και αρχικής ονομασίας δεκάδων επιμέρους μηχανισμών και εξαρτημάτων, του όλου πολυσύνθετου συγκροτήματος του Υδρόμυλου, αλλά και των γύρω τοπωνυμιών του, που δεν μπόρεσαν να μετονομάσουν, εξαφανίσουν και εξαλείψουν αμέτρητοι ξένοι κατακτητές αιώνων. Ούτε όμως και την δικαιολογημένη από την μακρά υποδούλωση άγνοια τοπικών κατοίκων, που και αυτοί κράτησαν, έστω και παρεφθαρμένες, τις αρχαιοελληνικές ονομασίες, ενώ στα πολύ νεότερα χρόνια και μέχρι σήμερα, εξέλειπαν οι ειδικοί και γνώστες Μυλωθροί, για την ορθή διδαχή και ερμηνεία των αρχαιοελληνικών ορολογιών και εννοιών.

Απλό και κατανοητό παράδειγμα είναι η ακατανόητη γλωσσικώς, εύχρηστη όμως, λέξη «μπατάνι» ή «μπατάνια», το ορθό της οποίας είναι «πατάνη» και το υποκοριστικό της ως «πατάνιον», από το ρήμα πατάσσω (κτυπώ, πλήττω) όπως και πράγματι πλήττονται τα πλυνόμενα υφαντά με υδροκίνητους δρύινους κόπανους (όλμους ή τρυβλία) μετά το Υδροτριβείο.

Ομόριζα αυτών είναι τα «πέτουρα», πρώτο είδος παραδοσιακών και σήμερα νοστιμότατων ζυμαρικών της περιοχής, που είναι τα αρχαία «πέτηλα», δηλαδή «πεταχτά» κατά το χειροποίητο άνοιγμά τους φύλλα εκλεκτής ζύμης, με αυγά και γάλα.

Αυτήν την βαθύτατη αρχαιοελληνική γλώσσα, πράγματι άγνωστη ακόμη και στους ειδικούς της τωρινής φτωχογλωσσικής εποχής μας, κατείχαν και δίδασκαν, πάππου προς πάππον, οι Μυλωθροί στον Μύριχο ποταμό της πάντοτε πολυπνευματικής Βλάστης και η οποία στα νεότερα -πρόσφατα- χρόνια έγινε γνωστή για τα, ελάχιστα πλέον, κτηνοτροφικά της προϊόντα, ενώ δεν υπήρξε «βλαχόφωνη» ή αλλόφωνη ποτέ, παρά τις προσπάθειες της επίμονης προπαγάνδας.

Αδίδακτες και άγνωστες παραμένουν οι χρήσεις και εντολές υψηλών μαθηματικο-γεωμετρικών παραγγελμάτων, από τους «Καλφάδες» Μυλωθρούς προς τους βοηθούς τεχνίτες Μυλωνάδες, για την ακρίβεια εργασιών, ακόμη και σημερινών χιλιοστών, με τα αναφερόμενα μόνον στα παλαιά καλά Λεξικά, μεγέθη των λέξεων: «εφήμισυ»(δηλαδή 1/2), «μονομερές» (προσυμφωνημένη μονάδα μέτρησης π.χ δάχτυλο, παλάμη, πόδι, πήχης), «μονοεπιδιμερές» (1½), «διπλασιότριτο» (21/3), «τριπλασιοτέταρτο» (3¼), «τριπλασιοτετραμερές» (3¾), «τριπλασιοεπίπεμπτο» (31/5), ή «πεντέκτο» (51/6) και «εξεφέβδομο» (61/7) και άλλα παρόμοια, πράγματι επιστημονικά και εξειδικευμένα, με τα οποία έκαναν όχι μόνον επακριβέστατη εργασία, αλλά και επίδειξη γνώσεων σε πολλούς αναμένοντες την πολύωρη, μέχρι και 24ωρη, σειρά τους για άλεσμα. Αυτές τις υψηλές γνώσεις απαιτούσαν οι υπόγειες κυρίως εργασίες, με βοηθούς ή μαθητευόμενους, όπως η ρύθμιση του σιφωνιού (γνωστού τοπικά ως «τσιφούνι») εκτοξεύσεως πιεσμένου ύδατος -που είναι η «καρδιά» του Υδρόμυλου- για την κίνηση της φτερωτής και άλλων παράλληλων μηχανισμών, αλληλοεξαρτώμενων και συγχρονισμένων, όπως είναι η αυτόματη τροφοδοσία σιταριού και το ρυθμιζόμενο διάκενο μεταξύ σταθερής και περιστρεφόμενης μυλόπετρας, που και αυτά απαιτούν ακρίβεια χιλιοστών από έμπειρους χειριστές τους. Ακόμη και στον «κλεφτό» ύπνο τους στο παρακείμενο δωμάτιο, άκουγαν το «βήμα» (δηλαδή ρυθμό λειτουργίας) και καταλάβαιναν αν και που πρέπει να επέμβουν οι ίδιοι ή με τα προαναφερθέντα παραγγέλματα προς τους βοηθούς, πρώτοι των οποίων ήταν οι γιοί και διάδοχοί τους.

Πρακτικά «Ελληνοπανεπιστήμια» ήταν οι Υδρόμυλοι, όπως ο ήδη διασωσμένος, που απαιτούσαν βαθύτατη ελληνοπαιδεία και γνώση, σε θεωρία και πρακτική, για την επιτυχή και συνεχή λειτουργία, την οποία κατείχαν οι Μυλωθροί της Βλάστης. Ήταν όλοι τους καλά διδαγμένοι από τις τότε αλληλοδιδακτικές τοπικές Σχολές, που λειτουργούσαν με φροντίδα της Δημογεροντίας ή Ιδιωτών επί μακράς εποχής Οθωμανών και οι οποίοι σέβονταν και τιμούσαν τους Μυλωθρούς με ειδικό ελεύθερο καθεστώς και το «εφήμιση της δεκάτης» σε είδος (αλεύρι), δηλαδή 5% φόρο στα κέρδη τους. Οι τότε κατακτητές και εξουσιαστές δεν ήταν κλέφτες και ληστές έναντί τους!

Αυτής της Αλληλοδιδακτικής Σχολής της Βλάστης διδαχθείς ήταν και ο τελευταίος επαγγελματίας Μυλωθρός (αυτό και το κατά ταυτότητα επίσημο επάγγελμά του, που εκεί το διδάχτηκε όπως και οι πρόγονοι του) πριν ιδρυθούν «Κρατικά και Δημόσια» Σχολεία, στην Βλάστη, όλα όμως τοπικών Ευεργετών (Θωμαϊδειο Αρρεναγωγείο, Μουσίκειο Παρθεναγωγείο και Ημιγυμνάσιο, Βρανάκειο Διδακτήριο). Εκ της διδαχής του αυτής, έγραφε καλλιτεχνικότατα και ορθογραφικότατα, με άριστο χειρισμό του ορθού ελληνικού λόγου, διακριτικό γνώρισμα όλων των Μυλωθρών, πέραν της γνωστής και παροιμιώδους καλοσύνης τους.

Και δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι, οι τότε ανθούντες και τελικά μόνοι επιβιώσαντες, μέχρι το τέλος του 20ου αιώνα, Μυλωθροί της Βλάστης (Γιάννης Γιαννιώτης και πρωτότοκος γιός του Κώστας), έστειλαν τον δευτερότοκο γιό και αδελφό Γιώργο, να σπουδάσει στο τότε τριτάξιο Διδασκαλείο Αρρένων Θεσσαλονίκης, που είχε ιδρυθεί επί Τουρκοκρατίας το έτος 1911, από το οποίο αποφοίτησε το έτος 1926 και όπου διδάχθηκε δεκαέξι (16) μαθήματα Παιδαγωγικής και Πρακτικής, «εν τω προτύπω ασκηθείς», (όπως αναφέρει το υπ’ αρ. 4/30 Ιουνίου 1926 Απολυτήριό του, όπου το επάγγελμα του πατρός του αναγράφεται ως «Μυλωθρός» και υπογραφόμενο το Απολυτήριο αυτό από τον τότε Διευθυντή του Διδασκαλείου αυτού Δ. Ν. Χαρδαλιά), επιστρέψας ως Δημοδιδάσκαλος, σε ηλικία μόλις δεκαοκτώ (18) ετών, αλλά και ως εγγράμματος Μυλωθρός τότε!!

Ούτε είναι τυχαίο ότι αμέσως μετά πήγε στην Κωνσταντινούπολη για «μόρφωση και τέχνη» ο πρωτότοκος, επιστρέψας έγκαιρα και λίγο πριν από το Παγκόσμιο Οικονομικό Κραχ του 1929 ενώ τον Υδρόμυλο και τα κτήματα τα υπηρετούσε και ο τότε ανδρωθείς και τριτότοκος Δημήτρης (Τάκης), θύμα στον μετέπειτα πόλεμο του 1940 στην Αλβανία.

Εξ αυτών και δι’ αυτών κατείχαν τις «γνώσεις και την μουσική», «τις τέχνες και τα γράμματα», στην άπταιστη ελληνική, αλλά και «κάπως» στην γαλλική γλώσσα, ώστε πολύ αργότερα, οι παλαιότεροι και εκεί στην ορεινή και απόμακρη Βλάστη, «κολλούσαν στον τοίχο» επισκέπτες, μορφωμένους και καθηγητές, με ερωτήσεις του τύπου: «τρις ένδεκα, τρις δώδεκα, τρις δεκαπέντε και ένδεκα, πόσα έβαλες στο πορτ-μανέ» (πορτοφόλι); Αν ο ερωτώμενος δεν απαντούσε αμέσως το ορθό άθροισμα 125 τότε έχανε την σειρά του και πήγαινε στο τέλος, «για να έχει χρόνο μάθησης»!

Τερπνό και ωφέλιμο τέχνασμα ήταν προς τους νεότερους για να παίρνουν την σειρά τους οι γεροντότεροι, που ήταν «ξεφτέρια στην προπαίδεια».

Λόγω του υψομέτρου διαβίωσής τους αλλά και των διακεκριμένων γνώσεών τους δεν απέφευγαν την υπεροψία και επιδειξιομανία, πάντα και σε όλα πρυτανεύοντες, ιδίως όμως στην αρχαιοελληνική Γραμματική και των «μερών του λόγου αυτής» όπου είχαν «ψωμοτύρι» την διδαχή ότι η κακόηχη λέξη «ουστ» είναι «κελευστικό μόριο» και όχι προστακτική αντωνυμία!!

· Στην πράξη και ουσία, λοιπόν, πέραν των προαναφερθέντων, η πλέον ζωτική διατροφική επιλογή χιλιετιών των γηγενών Ελλήνων προστατεύτηκε εδώ από την φθορά και εξάλειψη, που επιβάλλουν βιομηχανικά συμφέροντα των δηλητηρίων και της διεφθαρμένης συναλλαγής των νέων -και καθόλου τυχαία- δύστυχων εποχών για την Ελλάδα και τους Έλληνες!

· Ταυτόχρονα ένα αγνό, φυσικό και πολύτιμο πνευματικοσωματικό τοπικό προϊόν του παρελθόντος, παίρνει σιγά-σιγά τη θέση που είχε από χιλιετίες, στο παρόν και το μέλλον της φυσικής διατροφής μας, από και διά του Τόπου μας, χωρίς εισαγωγές, διαφθορές, αργό θάνατο, ταπείνωση και υποδούλωση στην Αλητεία των αυτών και ίδιων πάντα γυρολόγων!

· Από ελάχιστα διασωθέντα Μνημεία, όπως το συγκεκριμένο, ο βασανισμένος και εξαπατημένος Έλληνας διαφωτίζεται, κατανοεί, κρίνει και επανέρχεται σταδιακά στις ρίζες των ένδοξων και ικανών προγόνων του!

Ακριβώς και επειδή:

Προέχει πρώτα και πάνω από όλα, «ο άρτος ημών ο επιούσιος»! Ο τοπικός και αγνός όμως!

· Αυτό το καταλυτικό μήνυμα-δίδαγμα δεν απαιτεί ιδιαίτερη γνώση και βοήθεια, ούτε ξένο και δανεικό χρήμα, που είναι το μοναδικό μέγα Κρίμα για την κατάντια της χώρας και των πολιτών της! Τα δικά μας, εγκληματικά, λάθη του αφελληνισμού μας να βλέπουμε πρώτα ώστε να μη τα φορτώνουμε, εύκολα και προς απαλλαγή μας, σε άλλους και κατ’ επάγγελμά τους δοτούς και γυρολόγους!

Έτσι και για πρακτικούς και υλοποιήσιμους λόγους και σκοπούς, ο μοναδικός και πολλών αιώνων παραδοσιακός υδρόμυλος-πετρόμυλος Γιαννιώτη, που επισκευάσθηκε ιδιωτικά και λειτουργεί συμβολικά στην ορεινή Βλάστη, απέκτησε ισχυρότερα ηλεκτροκίνητα πιστά αντίγραφά του, Βιολογικά Πιστοποιημένα, στις νέες και απέραντες εγκαταστάσεις του στη Δυτική Θεσσαλονίκη, πίσω από τη Λαχαναγορά και το στάδιο Μενεμένης, του Δήμου Κορδελιού, απ’ όπου προμηθεύει, πάνω από εκατό διακεκριμένα αρτοποιεία της Θεσσαλονίκης, με αγνά και παραδοσιακά άλευρα ολικής άλεσης από επίσης βιολογικά πιστοποιημένα σιτηρά καλλιεργειών της «Γ.Ε.Β» που είναι τμήμα της ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ Εμποροτεχνικής Α.Ε.

Πρόθυμα θα σας συστήσουμε τα άξια εμπιστοσύνης Αρτοποιεία-Πελάτες μας, που χρησιμοποιούν αγνά παραδοσιακά μας άλευρα, ασύγκριτα σε γεύση και ποιότητα, πηγή ζωής και αντοχής. Κρατούμε σταθερά την παράδοση και την γνώση αιώνων.

Αλλά και όλοι οι πιστοί της παράδοσης και ιδιαίτερα οι νοικοκυρές θα μπορούν να προμηθεύονται άλευρα ολικής άλεσης, αλεσμένα από παραδοσιακές πέτρινες μυλόπετρες, με τις μεθόδους και τεχνικές που ακολουθούνται επί σειρά γενεών από την συγκεκριμένη οικογένεια Μυλωθρών της Βλάστης. Πάντα πατροπαράδοτα και αγνά, χωρίς καμία πρόσμειξη και αλλοίωση των χρήσιμων και απαραίτητων για το πνεύμα και το σώμα φυσικών συστατικών για την Υγεία και Ευεξία του κάθε ανθρώπου και για να μπορεί να γνωρίζει τι τρώγει καθημερινά!

«Είσαι αυτό που τρως», λέγουν οι Ειδικοί. Και δεν έχουν άδικο αφού βεβαιωμένα μας ταΐζουν με «ντοπέ» μεταλλαγμένων και δηλητηρίων!

Επιπλέον, καθένας θα μπορεί να επισκέπτεται τις εγκαταστάσεις μας και, φέρνοντας το δικό του εκλεκτό σιτάρι (ή σίκαλη, κριθάρι, βρώμη, ζέα, καλαμπόκι) να το βλέπει να αλέθεται επί τόπου και να μετατρέπεται σε εξόχως υγιεινό, με όλα τα φυσικά συστατικά του και χωρίς αναμείξεις ή συντηρητικά, αλεύρι πετρόμυλου ολικής άλεσης. Σίγουρα και υπεύθυνα! Φανερά και ενώπιον του! Αυτό έπρατταν οι πρόγονοί μας, επί αιώνες και χιλιετίες, όταν δεν υπήρχαν φαρμακοβιομηχανίες και άγρια εμπόρια της Υγείας και Ζωής αφελών και εξαπατημένων!

Εμείς και για τον κόπο μας, -όπως κατά το μακρύ παρελθόν- θα παρακρατούμε το πατροπαράδοτο «αλεστικό δικαίωμα», που είναι 8% σε είδος ή χρήμα, με δώρο τη δική μας συσκευασία σε υγιεινούς χάρτινους σάκους με οδηγίες σωστής διαφύλαξης και χρήσης, βγαλμένες από εμπειρίες αιώνων και τις συνήθειες των Ελλήνων! Διότι και τα άλευρα έχουν τα πολλά μυστικά τους για την αποθήκευση, ωρίμανση και ζύμωμα, όπου πρώτιστο ρόλο έχει το φυσικό και οξυγονούχο ή από αρωματικά φυτά αποσταγμένο νερό, χωρίς χλώρια και μολύνσεις του.

Όσοι δεν διαθέτουν δικά τους δημητριακά, θα μπορούν να τα προμηθεύονται από τη διαρκή παρακαταθήκη μας. Το τελικό παραγόμενο αλεύρι θα είναι σαφώς φτηνότερο από του εμπορίου και ασύγκριτα υγιεινότερο και ποιοτικότερο για όλες τις χρήσεις του. Όχι μόνον αρτοποιημάτων αλλά και μαγειρεμάτων, όπως π.χ. το τηγάνισμα ψαριών.

Με όλες τις παραπάνω ευχάριστες και οικονομικές διαδικασίες, επιτυγχάνεται τόσο το τερπνό, όσο και το ωφέλιμο, για κάθε επισκέπτη μας, τώρα και στις «στημένες» δύσκολες εποχές.

Το μεν τερπνό διότι όλοι θα μπορούν να πληροφορούνται πως -παραδοσιακά και από αιώνες- τα δημητριακά γίνονται αλεύρι με τον ίδιο τρόπο που εξέθρεψε γενεές επί γενεών, για χιλιάδες χρόνια, δια παντελούς απουσίας βιομηχανοποιημένων μεθόδων και αποφυγής αλλοιώσεων της βασικής τροφής του ανθρώπου, το δε ωφέλιμο, θα προκύπτει από τη γνώση του τι τρώμε και κατ’ επέκταση του πως φροντίζουμε και προστατεύουμε την υγεία μας, σίγουρα, οικονομικά και πρακτικά, όπως το πράττουν τα παραδοσιακά Αρτοποιεία στην χώρα μας. Οφείλουμε να το δηλώσουμε αυτό, αφού το βλέπουμε και το διαπιστώνουμε καθημερινά κατά τις συναλλαγές μας, με αυτονόητη επιφύλαξή μας για όσα δεν γνωρίζουμε.

Και επειδή η γνώση πρέπει να μοιράζεται για να διατηρείται, καλοδεχόμαστε και ξεναγούμε, όλους όσοι εκδηλώνουν ενδιαφέρον να μάθουν περισσότερα για τις δραστηριότητές μας.

Θα χαρούμε να σας υποδεχτούμε και να σας ξεναγήσουμε στις απέραντες και πολλών δραστηριοτήτων εγκαταστάσεις μας στην Δυτική Θεσσαλονίκη, αλλά και στις πολλές άλλες εκεί στο μαγευτικό συγκρότημά μας του παραδοσιακού Υδρόμυλου, Υδροτριβείου, Αυτοσχέδιων μικρών υδροηλεκτρικών έργων, όπως και χωριστής Μονάδας Παραγωγής Παραδοσιακών Ζυμαρικών μας, Εκθετηρίων τυροκομικών και πολλών άλλων, στην πανέμορφη και ορεινή Βλάστη Δυτικής Μακεδονίας.

Αναλαμβάνουμε και οργανώνουμε ειδικές ημερήσιες ή διήμερες οικογενειακές-ομαδικές εκδρομές με συνοδούς μας, από οποιαδήποτε πόλη και περιοχή με δέσμευση και εγγύησή μας για την επίτευξη του τερπνού και ωφέλιμου!

Για να βρείτε εύκολα τις μεγάλες ιδιόκτητες εγκαταστάσεις μας στη Δ. Θεσσαλονίκη πατήστε εδώ.

 

Για πληροφορίες καλέστε 2310/705002, email: πατήστε εδώ, website:www.gev.gr

Εσωτερικό Υδρόμυλου Γιαννιώτη

 

Διασωθέν πιστοποιητικό μυλόπετρας - 1905

 

 

 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΠΕΤΡΟΜΥΛΟΥ ΚΑΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΧΩΡΟΥ